جدی گفتم، چرا می خندی؟

———————————

ژاپن را مردم ژاپن می سازند

———————————

در مطلب پیشین ضمن بیان مقدمه ای راجع به وضعیت کلی کشور ژاپن به بررسی نظام تربیتی این کشور در دوره ابتدایی و راهنمایی پرداختم؛ و مقایسه ای تلخ با نظام آموزش و پرورش در ایران داشتم.

قصد دارم در این نوشتار به صورت خیلی خلاصه بعضی از شاخصه های نظام آموزشی در دانشگاه های ژاپن را بیان کنم.

پیش از بیان این مطلب لازم است این را بگویم که نظام تربیتی ژاپن به صورت نظامی پیوسته از دوران پیش دبستانی تا دکتری تعریف شده است و بررسی جداگانه هر دوره شاید کار چندان صحیحی نباشد؛ بنابراین توصیه می کنم در ابتدا مطلب پیشین را راجع به مدارس ژاپن مطالعه بفرمایید تا متوجه شوید که دانشگاه های ژاپن با چه دانشجویانی مواجه هستند.

بعضی از ویژگی های دانشگاه های ژاپن:

* اولین نکته حائز اهمیت فراوان در نظام دانشگاهی ژاپن این است که هدف اصلی آنها تربیت نیروی کار برای دستگاه های اجرایی و مراکز صنعتی و تولیدی است. یعنی هدف اصلی؛ اشتغال مفید دانشجویان است.

* تقسیم بندی رشته ها بر اساس نیازها و وضعیت اشتغال در جامعه است.

* عناوین دروس، تعداد واحدها، سطوح و گرایش ها با توجه به نیازهای شغلی تنظیم شده است و به دنبال انباشت اطلاعات غیرضروری در دانشجویان نیستند.

* تمام دانشجویان دوره کارشناسی باید با توجه به نیازهای جامعه و علایق شغلی خود، تحقیقی را انجام دهد.

* در بسیاری از موارد این تحقیق در ادامه تحقیق دانشجوی قبلی است و توسط دانشجوی بعدی تداوم می یابد و چرایی این کار هم مشخص هست. چون دانشجوی دوره لیسانس قدرت انجام تحقیق پژوهشی جامع را ندارد، بنابراین تحقیق او یا چیز سطحی و به دردنخور خواهد بود یا با تداوم تحقیق او توسط دانشجویان دیگر به تحقیقی کامل و پرثمر خواهند انجامید. البته به یاد داشته باشید که این دانشجو از ابتدای زندگی تا امروز یاد گرفته که تا جای ممکن کارهای خود را به صورت گروهی انجام بدهد.

* موضوع اکثر پایان نامه های دوران کارشناسی و کارشناسی ارشد و دکتری دانشجویان از لیست موضوعات فراوانی است که توسط دستگاه های اجرایی و صنعتی و تولیدی برای تحقیق و پژوهش به دانشگاه ها پیشنهاد شده است.

* همکاری دانشگاه و صنعت به گونه ایست که دانشگاه تا دانشجویانش را وارد صنعت و کار اجرایی نکند، دست بردار نیست و صنعت تا مشکلات و نیازهای تحقیقاتی خود را از دانشگاه برآورده نکند، دست بردارنیست.

* مهارت های شغلی فراوان در دانشگاه ها به دانشجویان آموخته میشود مثل: روش های تولید، جمع آوری و دسته بندی داده ها و اطلاعات، روش تحلیل داده ها، روش های تولید، استفاده عملی از علم آمار، استفاده عملیاتی از رایانه ها و دستگاه ها موجود در کارهای صنعتی و غیرصنعتی، گزارش نویسی و امور اداری و….

* یکی از کارهای جالب در ژاپن ، انجام مصاحبه با دانشجو در سال آخر جهت آشنایی با مهارت های ویژه، علایق شغلی اوست که با توجه به این مصاحبه دانشجو به امتحانات گزینشی شرکت ها و سازمان ها معرفی میشود.

* کاریابی برای دانشگاه و مخصوصا اساتید امری بسیار مهم و حیاتی است به طوری که اهمیت آن بیشتر از فارغ التحصیلی است. اساتید و دانشگاه سعی می کنند تا تمام همت خود را به خرج دهند تا دانشجویانشان در شرکت ها و سازمان های بهتری استخدام شوند.

* اگر دانشجو نتوانست در مرحله اول استخدام شود باید سریعا به دانشگاه مراجعه کند تا دانشگاه هر چه سریع تر برای معرفی او به جای دیگر اقدامات لازم را انجام دهد.

* آنچه برای شرکت ها و سازمان ها جهت استخدام دانشجوی تازه فارغ التحصیل شده مهم است، معرفت کلی اون نسبت به رشته و کار و علاقه و انگیزه ی اوست. آنها خود دوره های آموزش ضمن خدمت برای او می گذارند و انتظار تجربه کاری از اون ندارند!

حال شما وضعیت نظام دانشگاهی در ایران را کمی مقایسه کنید:

• ارتباط خاصی بین نیازهای جامعه و اشتغال و رشته ها وجود ندارد.
• دانشگاه هیچ مسئولیتی در قبال اشتغال دانشجویان ندارد.
• بسیاری از دروس موجود در رشته های مختلف هیچ کاربردی در جامعه امروز ما ندارد.
• مهارت های خاصی به دانشجو آموخته نمی شود و تنها مجموعه ای از دانش به ذهن دانشجو تزریق می شود.
• تحقیقات دانشجویی و دانشگاهی در انبارها و کتابخانه ها خاک می خورد
• صنعت نیازهای خود را به دانشگاه ارجاع نمی دهد
• فکر و ذکر اساتید و دانشگاه، ثبت مقالات در isi هست و نه استخدام دانشجویان در شغل های بهتر و موثرتر
• از اون طرف دانشجوی بیچاره تا تجربه کاری نداشته باشد هرگز به جایگاه شغلی خوبی دست پیدا نخواهد کرد!
• بسه دیگه….

لینک مرتبط:

مقایسه مدارس ژاپن با مدارس ایران در چند جمله